Το δικό μου σχόλιο

-Ρώτησε τους πού είναι να πάμε να τους βρούμε.
-Οκ,στέλνω μήνυμα τώρα."Πού είστ...?''Εεεε,πώς γράφεται το ''είστε'';Με ''αι'';;
-Δε ξέρω..
-Εγώ έτσι θα το γράψω...''πού είσται;;''....Κακό πράγμα να μη ξέρεις γράμματα..

Αυτή ήταν η στιχομυθία δύο δεκαπεντάχρονων παιδιών στο λεωφορείο.Ένα αγόρι και ένα κορίτσι.Κανείς τους δεν ήξερε πώς γράφεται το ρήμα ''είμαι''..Αλήθεια αφού ξέρεις ότι είναι κακό να μη ξέρεις γράμματα γιατί δεν κάνεις κάτι να το διορθώσεις;Μήπως δε φταίει το παιδί κατά βάθος;
Η μόρφωση και η παιδεία είναι ίσως το σημαντικότερο για μένα σε έναν άνθρωπο.Αν τα έχεις,σκέφτεσαι...το μυαλό σου δουλεύει,παίρνει στροφές.Δε γίνεσαι εύκολα υποχείριο των άλλων.Δεν κάνεις βανδαλισμούς,δεν καταστρέφεις περιουσίες.Αποκλείεται ένας μορφωμένος άνθρωπος να είναι υποστηρικτής της βίας,της καταστροφής.Σίγουρα θα είναι θιασώτης της δημιουργίας,της διακριτικότητας και της ευγένειας.Μήπως η μόρφωση,η παιδεία είναι η απάντηση σ'αυτή την αυθαιρεσία,σ'αυτή τη σαπίλα της κοινωνίας;
Πριν καιρό είχα δει γραμμένο σ'ένα τοίχο κάτι που μ'έβαλε σε σκέψεις..Κάποιοι είχαν γράψει ''Είμαστε εκείνοι που οι γονείς μας δεν μας άφηναν να κάνουμε παρέα''.Κι από τότε το ανακαλώ συχνά στη σκέψη μου.Έχει γίνει στόχος ζωής για μένα..Να μη γίνω ποτέ αυτή που οι γονείς μου δε θα με άφηναν σε καμία περίπτωση να κάνω παρέα..