Showing posts with label πάμε θέατρο?. Show all posts
Showing posts with label πάμε θέατρο?. Show all posts

Wednesday, May 14, 2008

a streetcar named desire


Μια Κυριακή απόγευμα παρακολούθησα την παράσταση 'Λεωφορείο ο Πόθος' με την Πέμυ Ζούνη στην Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών και πραγματικά ενθουσιάστηκα..Το κλασικό έργο του Τεννεσί Γουίλιαμς είναι αριστουργηματικό,διαχρονικό και γεμάτο συναίσθημα.Η Μπλανς Ντυμπουά,η τραγική ηρωίδα, αδυνατώντας να αφήσει πίσω της το σκοτεινό παρελθόν,αυτοκαταστρέφεται σταδιακά,βουτηγμένη μέσα στην ματαιοδοξία και τις λανθασμένες της επιλογές. Οι άλλοι 2 ήρωες του έργου, η Στέλλα Ντυμπουά και ο Στάνλευ Κοβάλσκι,το φαινομενικά ειδυλλιακό ζευγάρι,δείχνουν πώς ο πόθος μπορεί να οδηγήσει σε λάθος μονοπάτι όλη σου τη ζωή κι εσύ να μην το αντιλαμβάνεσαι.Οι εξωτερικές ενδείξεις δε βοηθάνε να δεις την αλήθεια αν δεν έχεις την επιθυμία να τη δεις και εθελοτυφλείς.Χαρακτηριστικές οι 2 φράσεις του έργου που ξεστομίζει η ηρωίδα σε διαφορετικές σκηνές: "Δε θέλω ρεαλισμό,θέλω μαγεία" και η τελευταία φράση του έργου, "Όποιος κι αν είστε,πάντα στηριζόμουν στην καλοσύνη των ξένων". Τα σκηνικά και η σκηνοθεσία ήταν εντυπωσιακά και ευρηματικά και οι ηθοποιοί ερμήνευσαν ιδανικά τους απαιτητικούς ρόλους τους.Οι περίπου 3 ώρες που διήρκεσε η παράσταση κύλησαν αβίαστα,χωρίς να χρειαστεί να αναζητήσω την ένδειξη της ώρας στο ρολόι μου ούτε μια φορά(εντάξει ίσως μόνο μια προς το τέλος)..

Wednesday, April 30, 2008

κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια

Είχα την ''τύχη'' να παρακολουθήσω την παράσταση 'Κάθε χρόνο ίδια μέρα' του Μπέρναρντ Σλέιντ η οποία ανέβηκε από την Αθήνα(από πού αλλού) για μερικές εβδομάδες,στην πόλη μου.Έβαλα τη λέξη 'τύχη' σε εισαγωγικά διότι έχω τους λόγους μου.Κατά βάθος μάλλον αποτυχία ήταν η βραδιά εκείνη.Ξεκίνησε με καλές προθέσεις,αν και ο πρωταγωνιστής προσπαθούσε να μας πείσει πως έχει χιούμορ και επίσης η άρθρωσή του απαιτούσε τεντωμένα και εκπαιδευμένα αυτιά,σε τέτοιο βαθμό που μια κυρία απ'το κοινό έφτασε στο σημείο να φωνάξει 'πιο δυνατά!' ενώ καθόταν σε μπροστινή θέση.Στη συνέχεια όμως η πλοκή ήταν ανιαρή χωρίς κάποια ιδιαίτερη εξέλιξη,με διαλόγους μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών που μπορούν να χαρακτηριστούν αμπελοφιλοσοφίες.Υπήρχαν,για να λέμε και του στραβού το δίκιο,και κάποιες ευχάριστες στιγμές,ελάχιστες θα έλεγα.Το τέλος ίσως λίγο αποζημίωσε την παράσταση,κερδίζοντας το απαραίτητο χειροκρότημα. Οι γνώμες των άλλων 7 ατόμων της παρέας μου θα έλεγα ότι πάνω κάτω συγκλίνουν στην άποψη μου.Ομολογουμένως οι περισσότεροι έσπευσαν να παρακολουθήσουν το έργο λόγω του πρωταγωνιστικού διδύμου που λέγεται πως είναι ζευγάρι και στη ζωή και φυσικά γνωστό τηλεοπτικό ζευγάρι.Απορίας άξια πραγματικά είναι,για μένα τουλάχιστον,η επιτυχία που έχει γνωρίσει το συγκεκριμένο θεατρικό στην Αμερική.